Bir Çaresizlik Örneği

Okumaya Başlamadan Önce Yandaki Resime Odaklanmanızı İstiyecem.Bu Resim Beni O Kadar Çok Etkiledi ki Yaklaşık 45 Dakika Baktım Baktım Baktım Kendimi Onun Yerine Koydum.Ben O Halde Olsaydım Onun Kadar Olmasa da Olduğum Zamanlarda Oldu.Ne Yapardım İsyan mı Ederdim Bu Hayata NEDEN BEN !!! Evet Kesin Bu Soruyu Tanrıya Sorardım NEDEN !!! Halime O Kadar Çok Şükür Etmem Gerektiğini Bu Resime Baka Baka Defalarca Kez Anladım.Onun Tek Derdi Sakızları Satıp Eve Üç Beş Kuruş Para Götürebilmek,Onun Düşündüğü Şey Bir Hayal....Resimdeki Masumiyet O Kadar Hat Safadaki İnsanoğlu İster İstemez Hüzünleniyor Duygulanıyor.Akıllı Birisi Olduğu ;Belli Altına Bir Çuvalı Alıp Üşüyüp Hasta Olmamak İçin Bunu Düşünmesi,Birilerini Rahtsız Etmemek İçin Merdivenin Bir Ucuna Oturup Sakız Kutusunu Yanına Alması,Ayakkabılarıyla Birbirine Destek Olması Akıllık Birisi Olduğunu Belli Ediyor.Ve Aynı Zamanda Bir Hedefi Olduğu Gözküyor   ki O Uzun Bakışlar Belkide Bir Öğretmen Olacağını Gösteriyor.Bir Anda İçime Doğdu Öğretmen Olması İnşallah Dileğii Gerçekleşir Ona O Kadar Çok Yardım Etmek İsterdim ki.Elimde Olsa Onu Evime Götürüp Abilik Yapardım.Ama O Kimbilir Şimdi Nerede Sakız Satıyor.Belki İleride Büyüyüp Benim Bu Yazımı Okuyacak ve Bana "Latif Abi" Diyecek...

Hayatımda Bende Bir Çok Acılı Günler Geçirdim Allah Kimsenin Başına Vermesin...Acılarımın En Büyüğü 17 Ağustos Günü Yaşadım Bu Aynı Çaresizliği.Saatlerce Duvarların Arasına Sıkışmış Ağlayıp Birilerinin Kurtarmasını Bekledim.Deprem'i Ayrı Bir Konu İçerisinde Yazmak İstiyorum.Burada Sadece Çarezliği Anlatmak İçin Söyledim Bir Duygu Sömürüsü için Değil.

Sadete Gelecek Olursak Ben Sizlere Bu Resimde Yaşadığım Duygularımı Paylaştım.

Sizlerde Kendi Duygularınızı Benimle Paylaşırsanız Çok Sevinirim.

Latif Esil.